Ako Si Mamang Sorbetero

Bumangon Mula Sa Hukay

2007-09-15T23:28:00.000+08:00

Ilang araw akong hindi nagpost? 14 days. Saktong dalawang linggo.

Kumusta naman diba. Natatakot na nga akong wala nang magbabasa nito eh. Pasensya na talaga, hindi ko lang kasi kinaya ang mga exams. Isa na akong certified zombie. Sa isang linggo eh ang total hours of sleep ko ay para lang pang-isang araw. Pero buti naman may silbi yung pagpupuyat ko. Okay naman yung scores ko, pero alam kong hindi kayo interesado malaman yun.

Naisip ko lang, hindi ko kailangan ng maraming mambabasa. Teka,huwag muna kayong magreact. Mahal ko lahat ng nagbabasa nito. Pero, hindi ko kailangan ng milyong hits sa isang araw. Isipin mo, bakit ba gusto ng isang blogger ng madaming hits? Para maaffirm sa kanya ang kasikatan niya. Eh ano naman nagagawa noon? Wala akong maisip, bukod sa pandagdag rason para sa pagha-hydrocephalus ng blogger na yun. Dagdag height rin sa taas ng ihi niya. Diba? Hindi naman kasi ako ganun. Ang gusto ko lang ang magsabi ng katarantaduhan, meron mang makinig sa akin.

Naisip ko lang rin, maraming nagbablog ang sandamakmak ang ads sa blog nila. Haha, okay. Hindi naman sa nagpapaipokrito ako, pero ayoko namang maglagay ng ads para makatanggap ng kakarampot na dolyares galing sa Google. Haha. At ayoko ring magtanong ng tulong sa isang batang hindi ko alam kung tuli na kung paano magkapera sa pagbablog. Haha, okay, medyo foul yun. Pero wala kayong magagawa, puro kabulastugan lang ang alam ko. Pero seryoso, nasaan naman ang pride ko mehn kung yung bubwit na yun ang magiging tulay sa pagyaman ko. Kung, yayaman ako sa dolyares mula sa barya ng Google.

Bakit ko naisip ito? Hmm. Sige, sasabihin ko na nga. Noong dati kasi, nareject yung application ko for a Google ads. Hindi ko pa ganun kaalam kung anong ginagawa doon. Nakita ko lang kasi siya sa Blogger home. Kaya nila tinanggihan yung application ko eh dahil nasa Tagalog yung blog ko. Bigla kong naisip, marunong naman akong mag-English, gawin ko na lang kayang English yung blog ko?

Pero hindi, napaisip ako. Napakawala ko namang dangal kung sa mumunting barya ng Google ay ipagpapalit ko ang pagpapahiwatig ko sa Tagalog. Diba, shet mehn. Dapat na rin akong i-reclusion perpetua kung ganun. Mas malala pa sa money laundering ang pagkakanulo sa sariling wika, therefore bansa.

So, hindi. Ayoko na palang magkapera sa pagbablog. Pero kung may magdodonate sa inyo, itext niyo na lang ako sa 0906.. HAHAHA.

Okay, at this very moment, biglang nagblanko ang utak ko at wala na akong maisip. Anyways, masaya akong makasulat ulit dito. Sana bumalik lahat ng nagbasa. Promise, at least twice a week dapat nagpopost ako. Pasensya, ang loser ng entry ko na to. Sabaw na utak, when will you solidify? x_X

Hoy! Hindi Pa Pasko

2007-09-01T21:58:00.002+08:00

Nakapuslit rin. Walang tigil ang pag-aaral ko ngayon. Ang dami kong dapat habulin. Peste naman kasi at nagpakadelinkwente pa ako. Iyon tuloy dapat kong matutunan ng ilang buwan eh ipapasak ko sa bumbunan ko sa loob ng ilang oras. Leche. Ayoko talagang bumagsak. Pero nahihirapan akong maging mabuting estudyante. Tambay na lang kaya ako? Sunog baga na lang araw-araw. Solb. Masaya na, walang hassle pa. Kaso saan ako kukuha ng pera para pangtustos sa pagiging tambay ko? Aha. Gets na. Kailangan kong mag-aral para magkaroon ng perang pang-inom, pangyosi, panlamon at kung anu-ano pang bisyo ng mga walang patutunguhan ang buhay. Labo.

Napanood ko yung Wowowee kanina. Ooops, hindi ako sasali sa away ni Joey at Willie. Neknek nilang magsayang ako ng enerhiya sa pagtype ng aking saloobin sa away nila. Pero naisip ko lang, wala naman akong saloobin. Wala akong paki. Mas maraming mas mahalagang problema sa mundo, tulad ng kung sino ang dapat manalo kina Diane at Michelle sa U Can Dance mamaya. Anyways, bumalik tayo.

Kanina kasi, ang opening number ng Wowowee eh sina Kim Chiu, Maja Salvador at Shaina Magdayao. Tapos nakasuot sila ng weird pasko costumes at sumasayaw sa saliw ng mga gasgas na kantang pamasko. Shet, bigla kong naisip. Unang araw na ng SeptemBER. Oo, simula na ng BER month. Kaya pala malamig na ang simoy ng hangin. Kaya pala madalas na akong naiihi tulad kaninang exam, pero pinigil na lamang ang pantog kasi 13 minutes left na lang. Kaya pala madals akong lamigin, at mahilig akong magpainit ngayon. Salamat sa kape. (Kala mo ah. Hahaha. :D) Oh, nagsink in na ba? Buwan na ng BER. Oo. Oo. Kaya nago-OA na naman ang lahat ng mga Pilipino kasi BER months na raw. Pasko na raw. Ulul.

Haha, bakit may pera na ba sila?

Iba kasi ang persepsyon ko ng Pasko. Sa pananaw ng isang taong hindi pa kayang kumita sa sarili niya AT umaasa lamang sa sustento ng nakatatanda sa kanya AT pinapahirapan ng eskwela, ang Pasko ay panahon kung kailan umaapaw ng pera ang piggy bank niya at hindi niya maisuksok sa wallet niya ang pera niya. Nasa bingit rin ng kamatayan ang buhay niya kapag nagbilang siya ng lahat ng pera niya sa kalsada. At higit sa lahat. Ang ibig sabihin ng Pasko ay walang pasok. Ang pasko ay bakasyon, panahon para magpakababoy at magpakabatugan to the highest level. Kaya matagal pa talaga bago mag-Pasko.

Una, Wala talaga akong pera. Puro bente singko sentimos ang nasa bulsa ko.

Ikalawa, pinepeste pa ako ng school.

Malayo pa talaga ang Pasko.

Ispikining op pinepeste ng school, may exam pa pala ako bukas. OO. BUKAS. (Hoy hinayupak ka, wag na mang-asar.) Linggo. Ang sagradong Linggo. Isang mahirap na exam ang naghihintay sa akin sa araw na nilaan para matulog buong araw. Tsk. Masaklap talaga. Pasko, kailan ka darating? T__T

Ahhhh, gets ko na pala ang ka-OA-an. It's a psychological thing. You tell yourself na Pasko na para kunwari Pasko na. Gets? Gets.

BER month na pala.
SHET, PASKO NA.

Ang Nursing Sa Pinas At Iba Pa

2007-08-28T21:28:00.000+08:00

Kaya pala ito ang naisip kong isulat ay para i-segue na rin ang pagcongrats sa tito kong nakapasa sa pinakahuling nursing board exam. Congrats! Nagleakage ka siguro, no?

Una. Hindi na maaalis ang leakage issue. Isa na siyang isang malaking "running joke" na hindi ko alam kung kailan malilimot ng sinuman. Ako nga mismo eh kaka-joke lang tungkol doon. Naging napakalaking yurak sa pagkatao ng lahat ng Pilipino ito. Sige, sabihin nating sa bansa natin eh ang alam nating dapat lamang sisihin eh yung review center na naglabas ng leakage at yung pinagkuhanan nila nito. Pero kung sa ibang bansa, hindi yun ang nakikita nila. Ang nakikita nila: Mandaraya ang mga Pilipino. Period. Medyo luma na 'tong issue, pagbigyan niyo na lang ako.

Ikalawa. Galit ako sa mga taong nag-nursing dahil lamang may pera raw sa nursing. Sige, tawagin niyo na akong masyadong ideal ang pananaw, ngunit nakakakulo lang ng dugo na madami sa mga kumukha ng nursing eh dahil lamang alam nilang iyon ang uso at mabentang trabaho sa ngayon. Diba? Siyempre, wala akong problema sa mga taong nag-nurse dahil sa mga rasong pang-Little Miss Philippines na, Gusto ko po kasing makatulong sa maysakit eh, with matching pa-cute na baby talk. Kung naniniwala naman sa mga prinsipyo ng nursing, wala namang kaso. At kailangan rin naman kasi ng mundo ng mga nurse. Pagbibigyan ko na rin yung mga taong nag-nursing dahil walang maisip na ibang kurso. Kahit na minsan gusto ko silang tuktukan sa ulo, sige, alam ko namang mahirap mag-isip ng tamang kurso dahil ako mismo eh nahirapan. *uborandomcontractubo* Pero ang hindi ko mapapatawad eh yung mga may gustong kurso talaga at alam na iyon ang "calling" nila sa buhay pero dahil sa problema ng pera (tuition at trabaho pagkatapos ng pag-aaral) eh inisnab na lamang at pinili ang nursing. Ayoko talagang makasalamuha ng taong ganyan, baka masampal ko lang sa mukha talaga.

Sabihin na nating mahirap talaga ang buhay. Pero kung iba talaga ang gusto, hindi ba mas magandang magpursigi na lang, kesa ipilit ang sarili sa isang bagay na hindi naman talaga akma. Sabihin na rin nating mahirap maghanap ng trabaho sa mga nais na kurso, pero ganun naman talaga ang buhay. Everything is a challenge. Hindi tayo habambuhay na isang sanggol sa mundong ito. The world will not spoonfeed us throughout our life. At totoo, unfair talaga ang buhay. Walang nagsabing hindi. Kaya ang challenge sa lahat eh ang umunlad, nasa mas swerteng side man siya o hindi.

Okay, medyo nawawala na ako sa topic. Nursing, okay?

Ang nais ko lang namang sabihin, hindi sagot ang pagiging praktikal sa lahat ng bagay at oras. Sabihin nga nating mas madaling mag-abroad ang nursing. At kung madaling makakapag-abroad eh mas madali ang pera. Pero naniniwala akong kung sa prosesong pagiging praktikal ay naiisantabi ang pansariling prinsipyo, paniniwala, at higit sa lahat ay KAGUSTUHAN, nababalewala ang self-worth ng isang tao. Nadedefeat niya ang purpose ng paghuhulma ng pagkatao na may sariling katauhan at akmang kakayanang mag-isip at magdesisyon ng nararapat.

Teka nursing tayo diba? Haha, saan na ako napunta? *adds At Iba Pa to title*

Ikatlo. (Huli na, pramis.) Hindi man lamang umabot sa kalahati ang pumasa sa pinakahuling nursing board exam. At ito ang ikinakakatakot ko. Sa pag-usbong ng nursing bilang isang mabentang kurso, kasunod ring nagsisulputan ang mga nursing schools sa kanan at sa kaliwa. At dahil dito, napakalaki ng tsansang nakaligtaan ng ilan sa mga ito na tutukang maigi ang kalidad ng mga estudyante. Dahil na rin marahil sa pagbibigay ng higit na kahalagahan sa pera, ang ilan dito ay nagmimistulang mga makinarya na lamang na nagluluwal ng mga nursing graduates. Period. Karamihan ay hindi magaling at de kalidad na mga graduates, kundi mga mere graduates lamang. Hindi sa pang-iinsulto, pero ito ang masklap na kinasadlakan, sa aking pananaw. Hindi ko nilalahat dahil alam kong may mga magagaling na mga graduates. Ngunit ilan? Hindi ko alam. Basta't sigurado akong hindi ito karamihan.

Huling statement. Sana hindi magpatuloy ang pagiging isang makinarya lamang ng nursing graduates ang mga nagsisisulputang nursing schools. Kailangan ng quality control. At hindi ang board exam ang tinutukoy ko, kundi ang proseso ng pagtuturo mismo. Dahil kung sa pagfifilter lamang ng board exam aasa para sa kinakailangang quality control, napakalaking pera pagod at panahon ang masasayang. Higit na nakabubuting sa mismong sistema magmumula ang pagbabago, sa pagpapalago at paghuhulma ng estudyante bilang maaalam na nurses.

At sana alam ng mga pumasok bilang mga nurse ang pang-ekonomiyang kaisipan na supply and demand. Darating at darating ang panahong hindi na tataas ang demand para sa mga nurses. At sa trend na ito na patuloy-tuloy na mabilis na paglago ng populasyon ng mga nurses (supply), darating rin ang panahon na wala nang trabahong mailalaan para sa kanila. At sa pagdating ng panahon na ito, nahigitan na ng supply ang demand. Ang kahihinatnan nito kung sa mga goods ay isang surplus, kung saan ibinebenta ang mga goods sa napakmurang halaga. Kung ikukumpara sa mga nursing graduates, maaring maiwan na lamang sa kanila ay mga latak na trabaho. Mas malala, maaring wala pa. At dito mawawala ang pera mula sa nursing. Thus, its demise.

PS.
Tito, congrats ulit!

Minsan Lang Maging EHHHHMO Ang Sorbetero

2007-08-26T00:11:00.000+08:00

EHHHHMO?

Nakwento kasi ng isa kong kaibigan sa akin na may prof siya na ang basa sa "emo" ay "eHHHHmo". Parang "Elmo" na walang "l" at hinalilihan ng walang kupas na paghinga. Wala lang.

Thursday. Friday. Saturday. Pasensya at hindi ko nagawang magparamdam. Dalawang rason:

Una. May exam ako kanina. Malakas kasi ako umabsent sa klaseng ito kasi hindi nagchecheck ng attendance yung prof ko. Tapos kapag pumasok naman ako eh hindi ako ganun nakikinig talaga. Kaya wala talaga akong matutunan kahit hindi naman mahirap yung subject. Kaya simula Huwebes, nag-aral ako, paunti-unti. Wala pa nga akong matinong tulog hanggang ngayon. Noong biyernes kasi, hindi ako natulog. Kaya magpapakabatugan ako buong araw ngayon. Kaasar kasi, sa Lunes may klase ako. Pwede namang indyanin yung klase, pero ako rin kasi yung lugi. Binabalaan ko na pala kayo, baka hindi ako makapost araw-araw hanggang sa ikalima ng September. May tatlong lecheng exam kasi ako hanggang sa araw na iyon. Kaya pagkatapos ng araw na 'yun, magpapabody massage at foot spa ako. Pramis. Tamad na mastress ang sorbetero. Kailangan niya ng pampering. Kung may nagmamahal lang sa akin that way eh solb na sana ako. Kaso wala eh. Buti na lang marami akong kaibigan kahit papaano.

Ikalawa. Wika2007. Kasabay ng pag-aaral ko, walang humpay rin ang pangungulit ko sa mga tao na iboto ako. Kulang na lang na tutukan ko ng balisong sa bandang leeg at sabihing, Ano, binoto mo na ako? Pero salamat talaga sa lahat ng bumoto - dahil nagustuhan ang sinulat ko, dahil kaibigan ko, dahil may gusto talaga sa akin, dahil nasulsulan ko, dahil nadaan sa libre ng fishball, dahil blinackmail ko, etc. Ahh basta. Salamat sa inyo. Nakakataba ng puso ang lahat ng boto at komento niyo. Maha-heart attack na tuloy ako maya-maya. Salamat!

Sabay-sabay na lang nating hintayin kung mananalo o hindi. Pag nanalo, magtatago na ako. HAHAHAHA.

Hindi ko inaakaalang dadami ng bigla-bigla ang bisita ng blog ko. Ilang ~~taon~~ araw na ba ito? Labing-isang araw. Oo, ganun pa lang kabata ito. Pero parang matagal na siya sa pakiramdam ko. Naging rollercoaster na rin sa loob ng labing-isang araw ang pagba-blog ko dito. Masaya. Dito ako tumatakas sa mga pahirap ng tunay na mundo (e.g examSSSSSSS) at nagpapakatanga lang. Marami akong problema, seryoso, pero napapawi ng blog na ito. Minsan oo, minsan hindi. Pero masaya. Sana umabot ako ng taon sa pagpopost dito at hindi kayo magsawa. Sana maging daan at libo ang nagmula sa labing-isang araw.

Salamat blog, mula sa may-ari sa iyo.

Sa mga nagbabasa, naasar, natuwa, naepalan sa akin, naligaw, bumabalik, nandidiri, nasasarapan (SA AKIN! Hahaha) - ISANG MALAKING SALAMAT. ♥

Sige babawi muna ako ng tulog. Pramis ito, magsusulat ulit ako dito pagkagising ko.

T.G.I.S.

2007-08-22T23:18:00.000+08:00

Thank God It's Sabado

Alam kong Miyerkules ngayon. Huwag ninyo ako gawing tanga.

Kasalanan kasi ito ng isa kong prof, kasi tuwing tinititigan ko siya eh naaalala ko sa kanya si Red Sternberg dahil kamukha talaga kasi niya. Pareho pa sila ng pagkatao ni Kiko, parehong parang hindi na tatanda at panghabambuhay nang bata. Pareho pa silang parang mascot lang talaga minsan na nahihibang. Siyempre kung naalala ko si Red Sternberg eh isang porsyento lang ang pag-asang hindi ko rin maiisip muli ang TGIS. At ang dami nang alaala ang nanumbalik. Naks, para namang malalim itong pinagsasabi ko.

Naalala ko kung kailan ko unang napanood ang TGIS. Kinder 2 ako noon. Mga anim na taon pa lang ako. Malinaw pa sa alaala ko ang lahat. Isang hapon yun, at dinala ako ng tita ko sa bahay nila. Tinanong niya ako kung anong gusto kong merienda, at ang hiningi ko ay isang baso ng Tang at Honey Stars na may gatas. Haha, oo na. Masagwa na ang naisip kong combination, pero matibay talaga ang sikmura ko, bata pa lang. Anyways. Eh di binigay na ng tita ko (Na college student pa lamang noon. Ngayon eh kasal na at umabay pa ang sorbetero.) ang aking hiling. Tapos pumunta siya sa TV, at binuksan niya. Nilipat niya sa GMA 7 at ayun - pinapalabas ang TGIS. At pinanood ko. Naaliw talaga ako. :D

Hindi ko alam kung bakit, pero natuwa talaga ako sa TGIS. Noong panahon na dapat nanonood ako ng Lihim Na Hardin, Julio At Julia aka The Super Twins (Kambal ng Tadhana), Mga Munting Pangarap ni Romeo (Romeo's Pinoy Dream Academy? Haha. Corny.) o kaya eh Sarah, Ang Munting Prinsesa, Si Cedi, Ang Munting Prinsipe (At iniisip ko pa rin na mag-on talaga silang dalawa.) at kung anu-ano pa tulad nila Heidi at Remi eh naaliw ako sa mundo ng TGIS. Sana pala nagpatiwakal na lang ako noon kasi signus pala iyon na lalaki akong isang mahalay at malanding tao. Hahaha. Pero seryoso, hindi ko talaga mawari kung bakit ako nahumaling sa kalandiang pinapakita ng TGIS gayong napakamura pa ng aking isipan noong mga panahon na iyon. (Ulul!)

At simula nang mapanood ko ang TGIS noong Sabado na iyon, wala na akong pinalagpas na Sabado. Kung ang mga batang kasing-edad ko noong mga panahon na iyon eh naglalaro ng piko, nagbabahay-bahayan at maya-maya'y mag-iiyakan na, nang-aaway ng mga uhuging kalaro at nang-aasar ng "Nye-nye-nye-nye-nye!", ako ay sarap na sarap at kilig na kilig sa harap ng TV. Nilamon ako ng buong-buo ng TGIS. Ang aking kabataan ay napuno ng istorya ng pagbabarkada, kalandian, at ng pagboboypren at gelpren. Ang mundo nila Ma. Patrice Real(Peachy), Joaquin Torres III(Wacks), Mickey Ledesma(Mickey), Cristina De Guzman(Cris), Francisco Arboleda De Dios(Kiko) at kung sinu-sino pang napasama sa kanila ang tanging nagpapangiti sa anim na taong labi ko.

Nalulong ako sa adiksyong ito. Nagsimula ako sa paggupit ng mga pictures nila galing sa Abante at Tonite na laging kinakagalit ng tito ko dahil nadadamay ang crossword puzzle niyang pinaghihirapan lagi sa likod. Asus. Yung Xerex Xaviera yung kinakagalit niya eh, sa tingin ko lang talaga. Tapos naglulupasay ako sa isa kong tita na bilhan ako ng tape ng theme song TGIS. Kahit na masakit sa tenga ang bersyon nila Raven Villanueva at Michael Flores ng If You Leave Me Now at It Might Be You nila Angelu De Leon at Bobby Andrews eh paulit-ulit kong pinapakinggan sa cassette player namin. Naging teritoryo ko rin ang TV kapag sabado. Bawal agawin. Dadanak ang dugo iyak ko.

At di lumaon eh nagkapelikula rin sila. Takot Ka Ba Sa Dilim. (Kapag pinapalabas pa siya hanggang ngayon eh pinapanood ko pa rin.) Ang TGIS: The Movie na kahit medyo pangtanga ang naligaw sila sa isla plot eh kinakiligan ko pa rin.

Pero grumadweyt rin sila. Pinalitan ng bagong mas nakababatang batch. Natakot ako. Pero para pala ito magkaroon sila ng Growing Up. Patuloy lang ang saya. Ang ligaya. Ang pagkalulong sa adiksyon. Ang pakikinig sa masagwang pagkanta ni Raven at Michael. Ang pag-ikot ng mundo ko sa mundo ng dating TGIS na naging Growing Up. Ang orig na TGIS.

Pero, kailangan talagang maapos ang lahat. Naalala ko kung paano natapos ang lahat. Ito ang isa sa pinakamababang kinahinatnan ng buhay ko. Natapos ang pantasya. Natapos ang saya. Natapos ang pagkahumaling. Pinabayaan ang mga ginupit na litrato mula sa Abante. Hindi na pinakinggan ang hindi makataong pagkanta nila Raven at Michael. Nilimot si Cookie at Pancake. Bumalik sa tunay na mundo. Kinalimutan ang bakas ng kalandiang naiwan ng TGIS. Ayoko nang sariwain pa ang lahat, pero heto lang ang masasabi ko:

HAYOP KA JAKE ROXAS.

At naging normal ulit akong bata. At inisip ko ulit na mag-on talaga si Sarah at Cedie.

Sana Hindi Uso Maging Tamad

2007-08-21T23:47:00.001+08:00

Hindi ako nakapagsulat ng kahit ano dito kahapon dahil naghabol ako bigla sa mga kailangan kong ipasa ngayon sa school. NA SANA GINAWA KO NOONG WALANG PASOK. Hay. Bakit pa kasi nauso ang katamaran? Naaliw tuloy ako masyado, ginawa kong hobby.

Seryoso, alam niyo bang wala akong tulog? As in ZERO. Bilog. Itlog. Betl- Teka mali. Nakakaasar, sana matino ako at hindi mukhang nakahithit ng Baygon buong araw kanina kung ginawa ko 'yung mga dapat kong gawin noong binabagyo ang Pilipinas, eh di sana matiwasay at nakahilik pa ako kagabi. Pero hindi. Salamat sa lahi ng tatay ko, ayan tuloy, tamad kung tamad. Naiisip ko na nga na parang contest ito sa bahay eh.

Patamaran. Pramis talaga. Halos lahat ng tao dito alas-diyes gumising, pwera na lang pag may pasok dahil alas-siyete pasok ko. Peste, para lang grade school eh no. Naaliw pa naman ako sa college dati, dahil batugan at tamad akong gumising, akala ko makakakuha ako ng hapon lang na klase. Pero kailangang masaklap ang buhay at para pa ring grade school (nursery pa nga eh) ang mga klase ko. Pashnea. Pagkagising ng alas diyes, malamang wala pang almusal ng oras na 'yun, pwera na lang kung pinagluto kami ng kaluluwa ng nagpaparamdam kong lolo. Patigasan kung sinong unang bibigay na magsangag at magprito ng itlog. At magaling ako magmatigas. Kapag nalaman kong wala pang almusal, hihiga ako ulit at aarteng tulog. Hanggang may marinig na akong nagpiprito, hindi muna ako babangon for the second time. Siyempre alam kong masisiba rin ang kasama ko sa bahay, kaya alam kong kahit anong gawin nilang pagpipigil, wala silang magagawa. Ako kasi kahit anong lakas kong lumamon eh mas matimbang pa rin ang aking katamaran.

Random. Gusto ko maglasing. Kahit uminom lang. Wala lang talaga. Random.

Eto namang Walang Kapalit, napakacyclical pala ng istorya ng martyrdom. Gaga kasi si Yaya (Amy Austria) nagpahaging kay Claudine, at ang idyota, nagpauto naman kay Yaya at magiging yaya rin ng anak niya. Ganda ng istorya ah. Haha. Tapos 'yung susunod na henerasyon rin ni Claudine eh mawawalay sa anak at magpapakatulong ulit. Nakaktanga na minsan ang istorya. Nga pala, naaasar ako hindi ako nakapanood ng Margarita kahapon at ngayon. Grabe, ang jologs ng sorbetero niyo.

Sige hanggang dito na lang muna, kasi tinatamad na ako. Kailangan ko pa palang mag-aral para bukas, pero nakakatamad talaga. Pramis.

- - -

Uy! Kung hindi ka pa nakakaboto, boto ka naman, okay? Wag kang tatamarin!
Boto na DITO.

Alam Ko Gusto Mo

2007-08-20T00:39:00.000+08:00

Kung wala kayong magawa sa buhay niyo, aba aba, iboto niyo na lang ako pwede? Dali na naman. Nagbu-beautiful eyes na nga itong si Mamang Sorbetero eh. Kinausap ko na lahat ng mga iba pang sorbetero pero iniisnab yata ako. Alam ko mabait ka. Napakabusilak ng iyong puso! Haha, tama na ang utuan, pero kung sa tingin mong ako ang karapat-dapat manalo sa Be Bench mode - oops! - mali pala. Nag-iilusyon na naman. Seryosohan na, kung sa tingin niyo ay karapat-dapat manalo ang aking akda, pindot lang sa voting badge. Hindi sasabog yan. Kapag sumabog, ako sasagot ng libing! Haha, wala pala akong pera. Sige, tama na. Ala-una na ng madaling araw daldal pa ako ng daldal.

Hindi Ito Entry Sa Wika 2007 Blog Writing Contest

2007-08-18T14:28:00.000+08:00

Joke lang.

Huwag na tayong maglokohan. Sino bang sumali dito sa pakontes na ito nang dahil sa may nag-aalab na pagmamahal sa wika? Ikaw? Haha. Neknek mo. Kurutin mo na singit ko pero hindi mo pa rin ako mapapaniniwala. Sino ba naman kasi ang hindi gaganahang magsulat para sa kontes na ito kahit na mas masayang magpagulong-gulong sa napakalambot na kama at iipit sa hita ang mas malambot na unan sa panahong ito kung ang kapalit naman ng paghalukay (ube?) ng bokabularyo sa Filipino at pagdudugo ng ilong sa pagtatagni-tagni ng mga pangungusap ay tumataginting na limang libo at domain hosting. Parang napakasarap nga naman sa daliring pindutin ang mga titik na bumubuo sa akosimamangsorbetero.com. Kaso taghirap ang lolo niyo, kaya dito na lamang umaasa. Pero magseseryoso na ako. Nagnilay-nilay ako kung ano nga ba ang pakialam ko sa at pakialam sa akin ng Wikang Filipino. At naalala ko ang huling taon ko sa hayskul.

Nagkaroon kami ng editorial exam para sa Filipino schoolpaper. At dahil isa ako sa mga nakikipagtalbugan ng galing (YABANG!) sa pagsulat noon ay siyempre takbo ang sorbetero sa Journalism Room. Nakalimutan ko na kung tungkol sa anong paksa 'yung pinasulat sa amin at kung ilan kaming kumuha. Kunwari na lang mahirap ang paksa, tulad ng kung paano magagamit ang mga recent discoveries tungkol sa DNA at RNA sa pag-unlad ng ekonomiya ng Pilipinas at kunwari na rin sobrang dami as in libu-libo ang kumuha para itodo ko na ang pagyayabang dahil sa huli, ako rin ang naging punong patnugot. Aba, marunong palang gumanung lebel ang sorbetero.

Pero paikliin natin ang masaklap na istorya. Hindi rin natuloy ang aking pag-upo sa trono ng punong patnugot. Mahirap isabay sa mga hinayupak na Chemistry, Biology, Physics, Math, at Research. At para na rin hindi na pahabain pa ang pagdadahilan, ang masasabi ko na lang, NEKNEK NG ADBAYSER NG SCHOOLPAPER NA 'YAN. Galit? Pasensya na. Hindi ko man pinahalata sa sangkatauhan, pero napakalaki ng epekto sa akin nito. Bumaba ang aking tingin sa aking sarili. Hindi ko na naisipang humawak ng papel at bolpen para pagsulat, liban na lang kung exam, may kailangang isulat, o kung may tambay na tutukan ako ng kutsilyo sa leeg at bulyawan akong, Magsulat ka! Siyempre wala nang alinlangan 'yung huli, tanungin ko pa 'yung tambay, Ano, nobela? Pero seryoso na, hindi na talaga ako sumulat pa para ipamalas ang aking mga "artistic outpour" sa buong universe. Isinumpa ko ang papel at bolpen.

At nagpatuloy ang aking buhay. Photoshoot diyan, shooting doon, presscon sa ilalim ng lupa, pero pagsulat? Wala na talaga. Ibinaon ko sa limot. Pinaamag.

Malamang hindi pa ending 'yan no. Siyempre kailangan ng ala-Rejoice moment na may turning point at kahit anong buhaghag ng buhok ko, bigla akong makakahanap ng solusyon at biglang, Kering keri susunod sa aking galaw na ang drama. O kaya walang sabit na. At blogging nga ang naging Rejoice ng buhay ko. (Hoy Rejoice, bayad ko?)

Hindi ko na maalala kung kailan pa pero matagal na rin akong nagba-blog. Dati nagsimula siyang isang labasan lamang ng hinanakit sa napakadungis na mundong ito. (Hoy, OA mo ah.) Pero hindi naglaon ay naisipan kong lagyan na rin siya ng aking mga akda. Nakagawa pa nga ako ng love story sa isa kong blog. Nag-blog na rin ako ng mga sanaysay na nagawa ko. Pero kadalasan, dito ko binabahagi ang kuro-kuro ko sa paraang pinepreserba ko ang dignidad ng lenggwahe. Galit kasi ako sa text language na nakikita ko sa blog. Kung gusto mo ng text language, magtext ka. Huwag ka magblog. Pero ibang usapan na 'yan.

Isa pang kinaaaliwan ko sa mundo ng blogging ay ang pakikisalamuha ko sa iba't ibang lenggwahe. Andiyan siyempre ang English. Kahit na dinudugo ako minsan sa mga hifalutin words eh kinakaya ko naman at namamangha na lang ako sa kagalingan nila mag-English, lalo na't isa lamang hamak na TH sa English itong sorbeterong ito. Nakwento ko na rin ang tungkol sa German blogger na naligaw dito, at kung paanong hindi ko maintindihan ang mga nakalagay dun sa blog niya. Pasalamat pa rin akong kahit siguro dinugo ang ilong niya nung makita niya itong blog ko, eh nag-iwan pa siya ng message. Isa pa yung Cantilangnon blogger na naligaw rin sa kasamaang palad. Kahit na hindi ko maintindihan ang kaniyang Cantelangnon, ay keri lang naman. May mga kaibigan rin akong nagha-Hapon at natatawa na lang ako dahil sa dinami-daming mga Kanji, Hiragana, at Katakana at kung anu-ano pa eh wala akong ma-gets. At siyempre ang munti niyong sorbetero eh TH mag-Koreano, pero tinamad na ako mag-aral eh.

At sa exposure kong ito sa napakaraming wika, isa lang ang napaparamdam nilang lahat sa akin: Naiisip kong pag-igihin ang kagalingan ko sa Wikang Filipino. Baka sabihin niyo namang binobola ko lang kayo kasi kailangan kong ilevel-up ang Wikang Filipino dahil required, pero seryoso ako. Gusto ko rin kasing matuto kahit yung basics ng iba't ibang lenggwahe. Masaya nga namang sa kaliwa ko eh naga-anyong haseyo ako sa isang Koreano, tapos sa kanan nagda-daijoubu naman sa Hapon, sa baba (?) ko eh nagu-ukininam ako sa isang kababayang Ilokano, at sa taas (? ulit) naman ay nagpapausok at nagsisiga ako dahil iyon ang form of communication na alam ng kausap ko. Pero, ayoko kasing maging ipokrito. Ayokong sa gitna ng pagda-daijoubu at anyong haseyo ko eh may mag-pop question sa akin ng: Spell 'nakakapagpabagabag'. At ako ay sumagot ng ganito:

N-A-uhm..-K-uhm..-G? Pwedeng 'red' na lang?

Ang sagwa diba? Kung sila eh magaling sa wikang gusto nila, ako ay gagalingan ko sa wikang gusto ko. Filipino.

Hindi napagtatanto ng maraming tao ang epekto ng komunikasyon, at ang problema ng miskomunikasyon. Masyadong mahaba kung akin pang iisa-isahin, pero sigurado akong sa pagkakaroon ng miskomunikasyon, imposible ang isang solidong bayan. Hinding-hindi makakamit ng bawat Pilipino ang pag-iisa ng lahat. At hindi ako naniniwalang sa pagkakaroon ng bawat rehiyon ng kanilang sariling dialect lenggwahe ay pagkakabuklod-buklod ang kahihinatnan nito. Hindi natin, bilang isang bansa, kinakailangan ng IISA LAMANG na wika. Ang kailangan ay ang matinding kaalaman sa sariling ~~dialect~~ wika. Hindi ko alam kung paano, pero alam kong pagkakaunawaan ang madudulot nito. Sa buong pusong pagpapahayag sa sariling ~~dialect~~ wika, kahit hindi bawat salita ay maiintindihan ng mababasa, alam kong sa bawat emosyong pinakawalan ng sumulat, sa kahoy, sa papel, o sa blog man iyan, maipapahiwatig ng sumulat sa makababasa ang nais niyang iparating. Malabo alam ko, pero posible. Kailangan lang ng kaalaman. Matinding kaalaman. At sa pagkakaunawaang ito, kaakibat na ang unti-unting pag-iisa ng Pilipino. Dahil sa magandang komunikasyon. Dahil sa pagkakaintindi sa bawat isa. Hindi dahil sa pagkakapareho ng binibigkas na salita, ngunit sa damdaming nag-uugnay sa kanila. Ang damdaming Pilipino. Ang damdaming nag-uugnay sa bawat taong nakakaintindi ng sinulat ko dito.

Mabuhay ang Pilipino!

Mabuhay!

Punitin ang cedula!

Ulul! Ano ka si Andres Bonifacio? Kami pa ginago mo, sorbetero.

- - -

PinoyBlogoSphere.com | Pinoy Bloggers Society (PBS)
presents
Wika2007 Blog Writing Contest
Theme: “Maraming Wika, Matatag na Bansa”

Sponsored by:
Ang Tinig ng Bagong Salinlahi
Sumali na sa DigitalFilipino.com Club
Sheero Media Solutions - Web Design and Development
Yehey.com - Pinoy to p're
The Manila Bulletin Online
WikiPilipinas: The free ‘n hip Philippine Encyclopedia

- - -
Makikita rin ito DITO.

Tungkol Sa Nagkikiskisang Hita At Kay Marimar

2007-08-17T12:32:00.000+08:00

Malamang eh nabasa niyo na ito, at alam kong humuhupa na ang isyu. (Hindi rin.) Pero nais ko lamang ibahagi ang aking mumunting salita ng pagkamuhi sa matapobreng babaitang may nagkikiskisang hita na ito. (Pasensya, ngayon lang naemail sa akin 'to eh.)

Ang mga scans na ito ay mula DITO

Hindi ko lubos maisip kung bakit ang tulad nitong mga artikulo ay naiimprenta, at nasasama sa isang kiallang magasin. Una, sige, sabihin nating sinulat niya ito para ipamahagi sa sansinukob kung paano siya naglamiyerda sa Boracay at Greece. Pero hindi ko alam kung bakit kailangan pa ng panlalait. (At hindi ko na rin sisimulan ang tungkol sa pinakamamahal niyang make-up ~~kit~~ luggage. At kung paano niya hindi papabasain ang mukha niya na puro kolorete, dahil alam kong mukhang mamaw ang nasa ilalim ng tapal na iyon.) Napakaitim ng libag ng budhi naman ng babaeng 'to para sabihin ang mga sinabi niya. Sana kung hindi siya Pinay. Kung Kana siya, walang isyu. Ganun rin naman tayo sa kanila, sinasabihan rin natin ng masama. Pero kababayan itong nanlilibak ng kababayan. Nakakapanghinayang. Pero teka, hindi ko pala siya dapat ikonsiderang kababayan. Walang karapatan. The Philippines, doesn't deserve her, the same way the she doesn't deserve the Philippines.

Ikalawa, HETO ang kanyang sagot sa mga nagreklamo sa kanyang naunang artikulo. Napakamanhid ng katawan ng babaeng ito, marahil sa sandamukal na tapal na ginawa ng taba niya. Wala man lang ni kusing nang paghingi ng kapatawaran. At eto pa ang hirit ng babaita:

"As I type this, I’d like you to know that it’s not about whining, complaining and bitching but just stating the facts. Just recently, I wrote a funny article in my magazine column and my friends thought it was hilarious. It was humorous and quite tongue-in-cheek, or at least I thought so, until the magazine got a few e-mails from people who didn’t get the meaning of my acerbic wit.⁴ The bottom line was just that I had offended the reader’s socioeconomic background. If any of these people actually read anything thicker then a magazine they would find it very funny.¹ Most people don’t get the fact that they need bitches like me to shake up their world, otherwise their lives would be boring and mediocre.² I obviously write for the a certain target audience and if what I write offends you, just stop reading.³"

My say:
¹I hope you're aware that the socioeconomic background that you bashed isn't only of the readers alone, but also yours. I don't think you're very much aware of that though. And just so you know, I read stuff thicker than a magazine. And I didn't find it very funny. Not in any way.
²Yes, we know that. But it doesn't necessarily have to be you doing the part. Oo. Nashake ang mundo namin, naglakad ka kasi eh. Hahaha.
³You writing for a specic audience (elitists like you) doesn't give you any authority to defame those that do not belong in your so-called target audience. This I have to remind you, airhead.
⁴Oo. Oo. Ascerbic. Maasim. Tulad mo.

Tama na, ayan nahigh-blood at napa-English tuloy ang munting sorbetero. Whew~ Kapagod 'yun ah. Dun naman tayo sa mas nakakaaliw na dako ng mundo: MARIMAR - Aww!

Kumusta namang dalawa lang ang set ng damit ni Marimar. At bakit para siyang hibang? Bakit parang may tililing? Bakit nakapaa? Bakit umaagogo dancer? Eto namang si Sergio, wala man lang pagka-gentleman sa katawan. Kumusta namang sabihan si Marimar na:

Ganyan ka ba lagi Marimar? Nakayapak, madungis at hindi nagsusuklay?

Haha. Lakas mambekray nitong si Sergio, parang hindi macho.

PS
Wala na namang pasok.At in fairness sa PAGASA, umuulan ah! Pasabawan ng utak, classmates!

Walang Pasok.. Na Naman?

2007-08-16T14:02:00.000+08:00

Nagugulat lang ako na hindi ko pa man pinupublicize itong aking mumunting ~~kulay tae~~ dilaw na blog eh may mga minalas nang mapadpad dito. Hindi ko alam kung paano, pero ayun, may naligaw nga. Yung unang naligaw eh galing pang Germany, at hindi naman mukhang hinayupak na spammer lang. Tapos sumunod eh hindi nakakaintindi ng wikang Filipino kaya inaassume ko na porenjer rin siya. Di ko nga lang alam kung saan, pero marahil eh ka blogroll ni Germany person. Ganun naman lagi eh. Saan naman kaya galing ang susunod? Anyone from Timbuktu? Ekzayting.

Tapos meron na ring dalawang kababayang masama yata ang tadhana para sa araw na ito at minalas ring makasilay ng ~~tae~~ dilaw na blog. Napuntahan ko rin yung sites nila, at hindi rin naman sila hinayupak na spammer, pero hindi ko maintindihan yung mga post nung isa kasi Mangyan dialect yata. And I am no polyglot. Kaya inassume ko na lang na somewhere there eh may nakalagay na translatable to "Ang guwapo ni Mamang Sorbetero". Woo! Lakas ng fighting spirit!

Hindi ko na rin natupad ang aking mithiing isa lang bawat araw. Kasalanan kasi ng "bagyo".

WALA NA KAMING BUBONG DAHIL BUMABAGYO NGAYON. WOO ANG LAKAS NG HANGIN!

Syempre sarkastiko 'yan. Nakakaasar naman kasi, ang taas taas ng sikat ng araw tapos walang pasok. Naglolokohan ata tayo eh, NDCC. Sapakan na lang oh? Hahaha. Kasi naman ang lalakas ng tama eh. Lagi na lang nagkakansela ng klase ng maaga. Tapos biglang kinabukasan - poof! - tigang naman. Hindi naman nagpuputik. Walang tulo ng ulan. Anuba. If I know, strategy niyo lang yan para bumawi dahil the day before, may kaengeng-an kayong nagawa, which is to announce cancellation of classes SUPER DELAYED. Pero mali yung stratehiyang ganyan. Ika nga ng lahat, You cannot correct a mistake by another mistake. (Aba, umi-English tayo ah.)

Oh, huwag niyo muna ako batuhin para dun sa mga nageenjoy na humilata sa sahig o magpagulong-gulong sa kama. Hindi naman sa gusto ko talagang may pasok dahil ayoko rin. Pero dahil wala naman akong mapiling ibang landas kundi ang maging isang inaaping (ng pesteng professors) mag-aaral. Eh kung palagiang walang pasok, eh ang utak ko eh masyadong nag-eenjoy magbakasyon. Ayun tuloy, pag pasukan, wala. Bakasyon mode. Pati grades, bakasyon. Kapag ako bumagsak, ipapainom ko 'tong sina Egay and predecessors sa CHED, NDCC, at DepEd.

Ah, ewan. Tanghaling tapat, matutulog na naman ako. Sawa na akong matulog ng walang tigil. Ayoko na. Goodnight.

Wowowee..

Host: Sa 7 dwarfs ni Snow White, aling pangalan ang ibig sabihin ay "inaantok"?

Contestant: Sleeping Beauty?

Host: Mali, nanay!

Contestant: *puzzled*

Nanay, benta ka! Ikaw ay bigatin! :))

Si Egay At Si Quentin Tarantino

2007-08-16T00:25:00.000+08:00

Lagpas alas-dose na. Pwede na akong magpost. Sabi ko kasi sa sarili ko hinay-hinay lang. Isang post lang kada araw, para hindi naman ako mukhang hayok at hindi masyadong mahalatang wala na akong buhay na sosyal. (social life?)

Natupad ang pinangarap ko na walang pasok ~~bukas~~ mamaya! Woohoo! Bespren ko na pala 'tong si Egay. So ipagpatuloy natin ang kapampaman ni Egay. Kita mo ba naman ultimo Kano, hindi pinalagpas.

Mula sa BostonHerald.com

"MANILA, Philippines - Quentin Tarantino was forced to hop into a pedicab to escape gridlock on flooded Manila streets Wednesday as he made his way to the presidential palace to receive a film award.

Tarantino’s limousine had been stuck in traffic for about 2½ hours on a bridge close to Malacanang palace when Filipino filmmaker Amable "Tikoy" Aguiluz suggested they take separate pedicabs (cycle rickshaws).

About 15 minutes later, they reached a street corner near the palace gates where a car picked them up, Tarantino said."

Hahaha, benta diba? Sayang wala yatang makitang picture na nasa pedicab siya. Maganda sigurong makita. At sabi din sa news dahil nga baha, pumunta itong si Tarantino sa Malacanang na naka-barong at JOGGING PANTS! Hahaha, kagalang-galang tayo, Quentin ah? Pero promise, nakakatawa naman yung fashion ensemble na ganun. Mukha naman siyang mabait at hindi matapobreng Kano or pedophile. Yung tipo kasi niya yun yung mga mukhang libog na libog sa bata. Sick~ Pero mukha naman siyang mabait.

O sige, kanina pa ako dilat na dilat. Matutulog na ako. Maghahalo pa ako ng sorbetes maya-maya.

Nakauna Na Si Mamang Sorbetero

2007-08-15T16:32:00.000+08:00

Nagising ako ngayong umaga na medyo natitilamsikan ng tubig. Nagulat ako kasi umuulan pala. Ay, hindi lang pala. Maladelubyo na pala ang bagyo. Bago pa lang 'tong si Egay ang lakas na magpapampam. Whoo! Oo na, naramadaman na namin ang presence mo. Pero on second thought, wala rin tuloy pasok ngayong araw kaya dapat akong magpasalamat na pampam si Egay.

Syempre inuna ko munang lait-laitin ang kapampaman ni Egay bago ako magpakilala. Tama talaga yan. Ako nga pala si Mamang Sorbetero, but you can call me Mamang Sorbetero. Alam kong medyo wala sa timing ang aking pagpapapampam (tulad ni Egay) dahil usong-uso ang bagyo ngayon, at ang kapal na ng balat mo kung hindi ka pa giniginaw sa lamig at naiisipan mo pang lumamutak ng ice cream. Pero wala lang, ngayon ko naisip eh, walang pakialamanan. Mwahaha.

Init ng buhay, pinapawi ko.

OO. Maniwala ka sa tagline ng blog ko. Susubukan kong palamigin ang init ng buhay niyo, kahit na hindi rin naman kayo naiinitan. (Pampam ka Egay, panira ka ng trabaho. Heh. Lumayas ka.) Pero sige, kahit na malamig na, eh palalamigin ko pa. Kahit na alam kong kapag nakita niyo ako eh hindi rin naman kayo manlalamig dahil umaapaw ako sa ~~hotness~~ warmth. Kailangan kong istrikethrough yun eh, baka kakasimula ko lang dito eh mapasara ko kaagad sa sandamukal na hate comments, kahit totoo naman yung sinabi ko.

Oh sige na, masyado na kayong hindi nainiwala sa mga "katotohanang" sinasabi ko. Maglalako pa ako.

Sana walang pasok bukas. Go Egay!!

(Panira ka pa rin. Pero kunwari, friends tayo, okay?)